2018

edition (30)

 

Concept & Photograph: Paul Cupido

Text: Joyce Kuipers, Paul Cupido

Collection: Van Lanschot

Double exposure monochrome, flat gold eco print on 320 g/m2 matte black paper. Signed & numbered.

Beauty in the Obscure

 

Beauty often springs from the deepest darkness within our selves, but it needs guidance from time to time to reveal itself. During the composing of Symphony No. 9, Anton Bruckner went through a mental and physical crisis: this can be both felt and heard. The work feels unfinished, calls for questions. A conductor like Simon Rattle has the talents to help this difficult composition to come to full fruition. Even in the piece’s darkest moments Rattle and his orchestra evoke true beauty. This is what I am looking for as a visual artist: How can I find beauty and let it endure? Can a work still be growing even when it’s finished? How can something that needs growth, light, and attention ever be finished?

 

There is beauty when someone looks at you, perceives you. In this photograph I want to show that beauty is always there. The flower is repeated multiple times, like a shadow of itself: pale, as a pallid memory of what she had been, an echo from the past. But also as beauty that suddenly flowers in full bloom, after light has gotten to the germ. Sometimes the darkness seems all-embracing, but the search for light is carried by the invincibility of hope. From heaviness to lightness.

 

Duistere schoonheid

 

Schoonheid komt vaak voort uit de grootste donkerte in onszelf, maar moet soms geleid worden om tot uiting te komen. Bruckner maakte bij het componeren van zijn Negende Symfonie zowel geestelijk als lichamelijk een crisis door: dat hoor en vóel je. Het stuk lijkt ook niet ‘af’, roept vragen op. Een dirigent als Rattle heeft het talent om deze complexe compositie te laten bloeien. Zelfs in de donkerste kanten van het werk vindt hij samen met zijn orkest nog echte schoonheid. Dat is waar ik als beeldmaker ook naar op zoek ben: hoe kan ik schoonheid vinden en zelfs laten voortbestaan? Hoe kan een werk blijven groeien, ook al is het afgerond? Kan iets dat groei, licht en aandacht nodig heeft om er te zijn, eigenlijk ooit af zijn?

 

Schoonheid is er, wanneer iemand naar je kijkt en je ziet. Met deze foto wil ik laten zien dat schoonheid er altijd is. De bloem keert in dit beeld meerdere malen terug. Als een schaduw van zichzelf: flets, een bleke herinnering van wat ze ooit was, een echo uit het verleden. Maar ook als een schoonheid die ineens weer vol en fel bloeit, als het licht de kiem heeft bereikt. De donkerte lijkt soms alomvattend, maar de zoektocht naar licht wordt gedragen door de onoverwinnelijkheid van hoop.

 

Uitgereikt in Het Concertgebouw — Sir Simon Rattle / Bruckner: Symphony No.9